Indy NXT w nowej odsłonie, czyli sezon 2023 [PODSUMOWANIE]

Jeszcze rok temu, Indy NXT nosiło nazwę Indy Lights. Przed sezonem 2023, wszystko się zmieniło w organizacji, nagrodach dla mistrzów oraz pojawiły się nowe drużyny. Za nami 14 wyścigów, w których walka o tytuł mistrzowski trwała do samego końca.

Co u mistrza z sezonu 2022?

Linus Lundqvist, po całkowitej dominacji, nie znalazł miejsca na sezon 2023 w IndyCar. Miał testy z drużyną Rahal Letterman Lanigan oraz Ed Carpenter Racing. Jednak prawdziwy debiut w serii otrzymał w Nashville. Zastąpił w Meyer Shank kontuzjowanego Simona Pagenaud. Pomimo faktu, że nie dojechał do mety, pozostawił po sobie pozytywne wrażenie. Następnie pojechał jeszcze dwa wyścigi na torze IMS oraz Gateway. Po rocznej przerwie, w końcu otrzymał zasłużony angaż i to w nie byle jakiej drużynie. Tak dobrze się zaprezentował w tych trzech wyścigach, że Chip Ganassi Racing ogłosił podpisanie Szweda na sezon 2024. 

Skandynawska dominacja

W 2022, Szwed został mistrzem Indy Lights. W 2023 roku, Duńczyk wygrał Indy NXT. Christian Rasmussen od samego startu sezonu prezentował świetną formę. Poza wypadkiem na Road America, wszystkie wyścigi zakończył w Top 10. Pięć razy triumfował w tym roku. W Detroit oraz Road America miał problemy i wtedy to Nolan Siegel był na czele klasyfikacji. Jednak po tych 2 wyścigach, wrócił na prowadzenie i nie wypuścił go ze swoich rąk.

Jest on drugim kierowcą, zaraz po Kyle Kirkwoodzie, który wygrał wszystkie serie na drodze Road To Indy. Jako mistrz otrzymał pieniądze na testy na torach w Teksasie i IMS. Rasmussen na obowiązek startu w wyścigu Indy 500 w 2024 roku oraz jakimś innym w kalendarzu IndyCar. 

https://www.indycar.com/indynxt/photos/gallery?g=4092

Walka do ostatniego wyścigu… ale czy na pewno?

W drugiej części sezonu, głównym rywalem Rasmussena był Hunter McElrea. Nie pozwalał odskoczyć Duńczykowi na więcej niż 30 punktów w klasyfikacji. Jednak wyścig w Portland wszystko popsuł i zniszczył marzenia o tytule dla Nowozelandczyka. Po zamieszaniu jakie wywołał Franzoni, McElrea jechał na 15 miejscu, a ostatecznie nie dokończył wyścigu. Wtedy to Rasmussen odskoczył na około 60 punktów. Na torze Laguna Seca mieliśmy double-header. Jednak pytanie w kwestii tytułu brzmiało „kiedy Rasmussen wygra?”, a nie „kto wygra mistrzostwo?”. Ostatecznie, Hunter McElrea zakończył sezon jaki wicemistrz ze stratą 65 punktów.

https://www.indycar.com/indynxt/photos/gallery?g=4090

Zmiany, zmiany i kolejne zmiany

W trakcie sezonu doszło do wielu zmian. Pierwsza miała miejsce w Alabamie. Wtedy to Toby Sowery zastąpił Josha Piersona. Później, jeszcze dwa razy dojdzie do zmiany między nimi.

Kolejna zmiana nastąpiła przed rundą majową na torze IMS. Reece Gold, który sezon zaczynał w Juncos Hollinger Racing, od tej rundy związał się z HMD with DCR. Zajął miejsce Rasmusa Lindha, który nie pojechał wyścigu w Alabamie z HMD with DCR, ale od IMS był kierowcą Juncos. Jednak Lindh nie cieszył się długo ze swojego miejsca, ponieważ nie pojechał trzech ostatnich wyścigów.

Ponowne zamieszanie wywołała drużyna Juncos. Niespodziewanie pożegnała się z Matteo Nanninim, który wygrał wyścig dla nich. Jego miejsce zajął Victor Franzoni, jednak na wyścigach owalnych to Matthew Brabham zajmował jego miejsce. Łącznie Brabham pojechał sześć wyścigów dla dwóch różnych drużyn. Po zakończeniu współpracy z Lindhem, to on go zastępował.

https://www.indycar.com/indynxt/photos/gallery?g=4055

Od wyścigu w Mid-Ohio nie oglądaliśmy już Josha Greena, a Enaam Ahmed od rundy w Iowa nie pojawił się na torze. Colin Kaminsky opuścił 6 wyścigów. Abel Motorsports oraz Cape Motorsports pod koniec sezonu dali szansę 3 kierowcą na ściganie. Francesco Pizzi, Yuven Sundaramoorthy oraz Kiko Porto wystąpili w kilku wyścigach z „dzikimi kartami”.

Rookie bez żadnej tremy 

Aż dziewięciu kierowców debiutowało w tym roku. Enaam Ahmed, Matteo Nannini, Josh Green pożegnali się z Indy NXT w połowie sezonu. Jagger Jones, ze względu na sytuację Cape Motorsports, nie pojechał w Illinois. Josh Pierson kilkukrotnie wymieniał się z Toby Sowery. Rookie, którzy brali udział w każdym wyścigu to:

Jamie Chadwick była kierowcą Andretti. Debiutu nie zaliczyła do udanych, ponieważ aż trzy razy rozbiła się w trakcie wyścigu w St. Pete. Jednak reszta sezonu przebiegła bez większych problemów. Często była zaangażowana w walkę na torze. Pięć razy zakończyła rywalizacje w Top 10, a jej najlepszy finish to P6.

Reece Gold już po dwóch wyścigach zmienił drużynę. Jego sezon to była sinusoida, ale udało mu się znaleźć dwa razy na podium. Jego pierwsze podium, to w dodatku pierwsza wygrana w Detroit. Rok 2023 zakończył na P8 w klasyfikacji generalnej.

https://www.indycar.com/indynxt/photos/gallery?g=4032

Louis Foster to kolejny rookie w Andretti. Popisał się świetnym tempem na pojedynczych okrążeniach, o czym świadczą jego cztery pole position. Sześć razy stawał na podium i dwa razy udało mu się wygrać wyścig. Do ostatniej rundy był w walce o tytuł mistrzowski.

Nolan Siegel to kierowca HMD with DCR. Sezon zaczął od zdobycia dwóch podium w dwóch pierwszych wyścigach. Łącznie pięć razy był w Top 3. W Detroit i Road America odniósł dwa zwycięstwa z rzędu i przez krótki okres czasu był liderem klasyfikacji. Ostatecznie zakończył sezon na P3 i zdobył nagrodę Rookie Of The Year. 

https://www.indycar.com/indynxt/photos/gallery?g=4033

Statystyki

Pole position:

Christian Rasmussen – 5

Louis Foster – 4

Hunter McElrea – 2 

Matteo Nannini, Kyffin Simpson, Jacob Abel – 1

Win:

Christian Rasmussen – 5

Nolan Siegel, Louis Foster, Hunter McElrea – 2 

Danial Frost, Matteo Nannini, Reece Gold – 1 

Podium finish:

Christian Rasmussen – 8 

Louis Foster, Hunter McElrea – 6

Nolan Siegel – 5

Jacob Abel – 4

Danial Frost – 3

Reece Gold, Kyffin Simpson – 2

Ernie Francis Jr., Jagger Jones, Rasmus Lindh, Matteo Nannini, James Roe, Toby Sowery – 1

Fot. Indy NXT (@INDYNXT)/Twitter

Podobne wpisy